ท่ามกลาง สถานการณ์ตึงเครียดในสหรัฐฯ กำลังเผชิญกับ read more กระแสดราม่าที่ร้อนแรงที่สุด ซึ่งส่งผลให้ ประชาชนคนทำงาน เกิดความโกรธแค้น เมื่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง ผู้จบจากเยลและอดีตผู้จัดการกองทุนเฮดจ์ฟันด์ ได้แสดงทัศนคติ เรื่องการซื้อล็อตเตอรี่ ของคนระดับล่าง จนเกิดการวิพากษ์วิจารณ์อย่างหนัก
เมื่อไม่นานมานี้ที่การแถลงข่าว รัฐมนตรีคลังคนปัจจุบัน ได้ระบุอย่างชัดเจน ถึงผู้ใช้แรงงานในไซต์ก่อสร้าง ที่นำรายได้อันน้อยนิดไปแลกกับตั๋วพาวเวอร์บอล ซึ่งเขานิยามสิ่งนี้ว่า "ความโง่" ที่เป็นอุปสรรคต่อความมั่งคั่ง
คำพูดเหล่านี้ แสดงออกถึง ความห่างเหินทางชนชั้น ระหว่างเศรษฐีไอวีลีก กับคนงานที่เสียเหงื่อทำงาน แต่ในความเป็นจริงนั้น สิ่งที่เขาเรียกว่าความโง่ อาจเป็นวิธีผ่อนคลายความเครียด ของผู้คนที่ถูกระบบเศรษฐกิจกดทับอยู่
เบสเซนต์พยายาม สรุปทิ้งท้ายว่า ควรนำเงิน 2 ดอลลาร์ไปสะสมในบัญชีเกษียณ ซึ่งในทางทฤษฎี มันเป็นวิธีสร้างตัวที่ยอดเยี่ยม แต่ในความเป็นจริงของชีวิต เงินจำนวนดังกล่าว ไม่สามารถสร้างความเปลี่ยนแปลง ในยุคที่ค่าครองชีพพุ่งสูง
ลองพิจารณาดูว่า สิทธิประโยชน์ทางภาษี ที่ออกแบบมาเพื่อคนชั้นกลางระดับบน แต่สำหรับคนที่ต้องเลือกระหว่าง ค่ายา คำแนะนำให้ลงทุนสัปดาห์ละ 2 ดอลลาร์ จึงฟังดูเหมือน การดูถูก ของประชาชนที่เป็นฐานรากของเศรษฐกิจ
เรื่องราวที่เกิดขึ้น เป็นบทเรียนสำคัญว่า การบริหารประเทศ ต้องอาศัยมากกว่าความเก่งกาจทางตัวเลข ไม่ใช่การโทษปัจเจกบุคคล แต่เป็นการสร้างระบบที่ทุกคนสามารถมีโอกาส หากผู้บริหารระดับสูงยัง ดูถูกความหวังของประชาชน ความสามัคคีในชาติ จะกลายเป็นรอยร้าวที่ลึกขึ้นเรื่อยๆ
ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหน การเข้าใจภาระหน้าที่ของแต่ละคน คือพื้นฐานของสังคมที่สงบสุข เราอาจจะเน้นการออมเงินเป็นหลัก แต่เราไม่ควรตราหน้าใครว่าโง่ โดยเฉพาะในยุคที่ความกดดันถาโถม รอยยิ้มชั่วคราว อาจเป็นพลังที่ช่วยให้คนทำงาน ยังมีแรงลุกขึ้นมาสู้ต่อในวันพรุ่งนี้